Sunday, February 14, 2010

بیاد سی امین سالگرد شهادت چهار ستاره
ه
بی غروب ترکمن و به بهانه سی و یکمین
ه
سالگرد تشکیل کانون فرهنگی- سیاسی خلق ترکمن!ه

دوستان و رفقا!ه

سلامهای صمیمی ما را از ترکمنصحرای گسترده دامن پذیرا باشید. امروز در حالی مراسم بزرگداشت شهادت این چهار لاله ترکمن بدست دژخیمان جمهوری جهل و جور را گرامی میداریم که مهین عزیز ما ایران شرایط بسی سخت و بحرانی را از سر میگذاراند که بی تردید کمتر کسی از آن بی خبر است. آنچه در شرایط کنونی برای ما از اهمیت ویژه ای برخوردار است، موقعیت و شرایط عملا موجود در ترکمنصحرا می باشد، که این چهار شهید و صدها ستاره بی غروب ترکمن در طول این سی سال جان و جوانی خود را برای تحقق حداقل خواستهای دمکراتیک در کف اخلاص نهادند.هاینکه چه عوامل و زمینه هائی جنبش ملی – مردمی خلق ترکمن و تورکمنصحرا را به این نقطه دردناک رسانیده فعلا موضوع بحث ما نیست.ه
ما بعنوان بخشی از بازماندگان آن دوره که در مکتب توماج، مختوم، واحدی و جرجانی پرورش یافته و بنا به دهها دلیل و با درنظرداشست عواقب وخیم آن ماندگاری در وطن را به جلای آن ترجیح داده ایم، و در طول این مدت بقول آن فیلم مستند "ما عاشقانه زیستیم" و هنوز امیدواریم و عاشق- بدون اندک ندامت و پشیمانی و چرا که درخت کاشته شده توسط این چهار تن فدائی در عمق نای خاک پاک صحرا ریشه دوانیده و شب پرستان بیهوده می پندارند- چون شاخ و برگ را زده اند، پس ریشه خشکیده است، خیر دوستان، ریشه به قدمت اعتقاد و به عمق ایمان آن چهار تن در طول این سالها با عشق و علاقه آبیاری شده و دست اهریمن را یارای خشکانیدن آن نیست.ه
آری دوستان! در طول این مدت عاشقانه زیستیم و سخن برای بیان بسیار داریم، اما سخن کوتاه کرده، از سر دلسوزی چند نکته را یاد آوری می کنیم:ه

ه1- برخلاف تبلیغات رژیم جهل و جور و فساد در این طول این سی سال ترکمنصحرا جزیره سکون و ثبات برای این رژیم نبوده است.ه

ه2- اگر در آن دوره بر بستر شرایط عملا موجود با اندک امکانات و با تدوین حداقل خواستها توانستیم در درجه اول اتحاد مستحکم روشنفکران و سپس جنبش دمکراسی خواهی و خودمختاری طلبی را به جریان بیاندازیم، ولی امروز بر مراتب زمینه و زمانه حداقل برای اتحاد مجدد روشنفکران تورکمن حول خواستهای اساسی نظیر دمکراسی خواهی و احیا شعارهای اساسی بر محور خواستهای برحق ملی فرارسیده لذا در درجه اول وظیفه آنی و اصلی نیروهای دمکرات و مبارز ترکمن و فعالین عرصه حقوق بشر اتحاد در جبهه ای واحد می باشد. بی شک ضرورتی به استدلال در خصوص عاجل و بایسته تشکیل چنین جبهه ای نمی رود- حداقل امتیاز آن احیای اندک انگیزه های بازمانده نیروهای موجود در ترکمنصحرا می باشد.ه

ه3- همانگونه فوقا بیان داشتیم در طول این سی سال برغم رنجها، تلخی ها و ... بی حد و حصر با امید و آروز لحظه ای و آنی از یاد و خاطره این چهار سرو سهی و شهدای بیشمار دیگر ترکمن غافل نبوده و نخواهیم بود.ه

در پایان توجه دوستان را این نقطه مهم جلب می کنیم. امیدواریم برگزاری این مراسم نقطه آغازی برای اتحاد مجدد روشنفکران ترکمن و بالطبع مردم ترکمن با الهام از آرمانها و اندیشه های این چهار شهید و سایر شهدا و جنبش نوین بپاخاسته در ایران باشد- پایان سخن را با شعری کوتاه از سهراب مزین می کنیم:ه
"زندگی خالی نیست- مهربانی است سیب است، ایمان هست، آری تا شقایق هست زندگی باید کرد
جمعی از نیروهای روشنفکر و دمکرات تورکمنصحرا
ه24 بهمن 1388

0 Comments:

Post a Comment

<< Home